01-03-2022 Oude stenen en covid

De avonden zijn echt koud en mijn enige joggingbroek begint te stinken. Tijd voor een nieuwe broek. Leuk want dan kan ik shoppen :) Ik duik de kleurrijke chaotische lokale markt in. Ik heb geluk, de eerste beste jeans die ik uitkies past goed en is niet duur. Ik struin nog wat rond en kies een klein standje uit om te eten. Met gebarentaal kies ik een milkshake uit en een broodje. Het broodje is lekker maar supervet. met moeite eet ik het helft op. Ik spoel het vet in mijn mond weg met de milkshake, superzoet. Jakkes.

Ik ga even terug naar mijn hostel om mijn aankopen weg te brengen waaronder een ananas en maïs. Daar spreek ik een kamergenote. Spontane meid en we spreken beiden onze verontrusting uit over een andere dame in onze kamer. Deze dame is veel in haar bed en hoest veel. We denken beiden dat ze ziek is en we zijn bang dat ze covid heeft. Ja stom ook om in covidtijd in een hostel te slapen. Je kan dan geen kant op. Inmiddels slaap ik al een paar dagen met haar op dezelfde kamer en ik heb geen verschijnselen. Duimen maar dat dit zo blijft.

Ik heb een route uitgestippeld om oude gebouwen te zien en ga het stadje weer in. Ik zie prachtige ruïnes van binnen waaronder een oud klooster waar vroeger nonnen leefden die zeer zwaar zondigen en in strikte armoede moesten leven. Ook zie ik een grote oude kathedraal. Aan de tekeningen te zijn moest deze vroeger heel indrukwekkend zijn geweest. Ik zie nog enkele andere gebouwen. Allen hebben zware tijden gehad tijdens vulkaan uitbarstingen, weer opgebouwd, weer getroffen door een orkaan uitbarsting én weer opgebouwd. Daar zijn ze nog steeds mee bezig. Want dit stadje is één groot monument en dat willen ze zo houden.

De grote Katholieke kerk is open en ik ga naar binnen. Ik wil even de rust opzoeken en ga zitten. Rondom mij zitten mensen te bidden. Een vredige plek. Iemand begint door een microfoon hardop te bidden en iedereen doet mee. Geen idee waar het over gaat. Ik besluit te blijven zitten totdat het gebed eindigt. Maar dat gebeurt niet en ik word onrustig. Dan zie ik degene die het gebed voorgaat zitten met een rozenkrans. Dit kan nog wel eens heel lang gaan duren en ik besluit om dan toch maar om weg te gaan.

Teruggekomen in mijn hostelkamer zie ik dat de dame met de nare hoest haar spullen inpakt en vertrekt. Wat een opluchting en ik gooi daarna meteen de hostelkamer deur open om het flink door te laten lucht. Inmiddels zijn er ook andere dames ingetrokken op de kamer. Dus een beetje frisse lucht is echt wel lekker.

Bijna iedereen hier doet de wandeltocht van 1 of 2 dagen naar een vulkaan. Het zijn slopende tochten van minimaal 6 uur naar boven lopen. Ik sla deze activiteit over. Dit is te zwaar voor mij. Ik blijf nog wel steeds heel braaf de yogalessen volgen en voel dat dit mij goed doet. Stramme spieren komen los en het is een heerlijke start van de dag.

Vanavond wil ik graag eten in het hostel. Na mijn bestelling moet ik anderhalf uur wachten. De wifi is uitgevallen, waarbij de keuken geen orders meer doorkrijgt. Doen ze hier helemaal niet moeilijk over, alles op zijn tijd. Als ik eindelijk eten krijg, heerlijk eten, schrok ik het naar binnen want ik ben inmiddels behoorlijk afgekoeld door de flink gedaalde temperatuur.

Ik ga daarna naar mijn bedje om op te warmen. Alle dames zijn aanwezig want zij gaan morgen de beroemde vulkaanwandeling doen. De wifi werkt nog steeds niet, beleefd halve doe ik mijn lichtje maar uit om de dames niet te storen en slaap vroeg in.