16-03-2022 Van San Ignacio naar Caye Caulker

Om de hoek is een bushalte. Vanaf hier gaat een bus naar Belize City. Hoe laat hij gaat? Gewoon om het uur, ongeveer, dus je kan het al raden, misschien moet ik lang wachten. Rond 10 uur in de ochtend ga ik in het bushokje zitten, afwachtend wat komen gaat.

In het bushokje zit een oude man met stok. Blij knoopt hij een praatje met mij aan. Hij heeft hier altijd gewoond en doet dagelijks zijn wandelingetje.

De lokale bus is er toch nog snel. De conducteur pakt mijn zware backpack en zet deze boven in het rek. De ene na de andere komt naast mij zitten om ook weer eerder uit de bus te stappen.

Dan komt er een jongeman naast mij zitten, stinkend naar alcohol, ogen die bevestigen dat hij dronken is. Hij zit dicht bij mij en vraagt of ik geld heb. Ja, die vraag zag ik al aankomen. No, I have no money, sorry man. Als hij zijn hand tussen ons in plaatst op de zitting, tegen mijn been aan, zie ik wat nu gaat gebeuren ook aankomen. Ik kan hem natuurlijk corrigeren maar eerlijk gezegd amuseert het mij. Hij gaat af en toe verzitten als afleidingsmove waardoor zijn hand ietsje meer onder mijn been komt en ook ik ga verzitten zodat hij bot vangt. Net voordat hij uit gaat stappen doet hij alsof hij aan zijn been wil krabben waarbij hij zijn hand langs mijn blote been laat gaan. Ruw duw ik zijn arm weg.

In Belize City neem ik een taxi naar de haven om een boot naar het eiland Caye Caulker te nemen. Wachtend in de rij mensen kijk ik nog eens naar mijn ticket die ik eerder in San Ignacio had gekocht. Dan zie ik dat ze een fout hebben gemaakt. Op de bon staat Caye Caulker, op de ticket staat San Pedro. Ik stap uit de rij en ga naar het ticketloket waar ze net op tijd mijn ticket kunnen omzetten en ik bijna als laatste de boot op ga. Pfft, dat ging maar net goed.

Ik bemachtig een fijn plekje op de boot. We varen de oceaan op.De boottocht duurt bijna een uur. De zee is prachtig blauw.

Caye Caulker is een soort bounty eiland, kleurrijke houten huizen, reggae sfeer, de straten zijn niet bestraat maar van zand. Terwijl ik met mijn rollende backpack naar mijn hostel loop, stop ik steeds opnieuw om foto's te maken. Het hele eiland is toeristisch ingedeeld. Maar echt niet vervelend om te zien of mee te maken. Go Slow hostel is eveneens een kleurrijk houten hostel. http://go-slow-guesthouse.hotels-belize.com/en/ Het hostel ligt tussen twee kanten van de zee, breed is het eiland niet. De beheerders van het hostel zijn heel behulpzaam en vriendelijk.

Bij het inchecken spreek ik 3 Nederlandse vrouwen. Eentje heeft een wereldstekker nodig en die heb ik. Ze komen gezellig bij mij koffie drinken. Gelukkig is er voldoende schaduw bij Go Slow want het is bloedheet buiten. Ik besluit om alleen wat boodschapjes te doen en verder in het hostel te blijven. Ook nu heb ik weer even tijd nodig om bij te komen. Ik doe mijn wasje. Hang in een stoel mezelf vermakend met internet. Het is goed zo.