07-03-2022 Een lange reis naar Lanquin/ Semuc Cham

Ik moet stipt 7 uur in de ochtend bij het restaurant staan om mijn take away ontbijt op te halen. Ik bestel de chocolade pannenkoek met fruit en honing omdat ik weet dat dit veel eten is en de honger goed stilt.

Rond half 8 word ik samen met andere backpackers opgehaald door een shuttlebus. Het busje zit vol met ongeveer 20 jonge mensen zonder mondkapje. Ik zit opgepropt helemaal achterin. De reis zal 10 uur duren. We zijn nog geen uur onderweg en komen in een file. Deze duurt 3 uur. En als we de oorzaak passeren zien we dat een lange vrachtwagen de scherpe bocht niet haalde, hij staat dwars over de weg, in de bocht. Zo te ziet is hij een beetje opzij getrokken en met moeite kan ons busje de draai rondom de vrachtwagen maken.

De wegen zijn stijl met vele scherpe bochten. Oerwoud afgewisseld met arme dorpjes, prachtig om te zien. De huisjes zijn klein en de mensen leven vooral buiten. Het leven is hier eenvoudig. Veel afval aan de kant van de weg. Ik besteed mijn tijd afwisselend met naar buiten kijken, in slaap dommelen en mijn boek. Na 13 uur komen we eindelijk, veel te laat, in het donker, aan in Lanquin.

Ik heb een afspraak met Karin, de oudere Duitse dame, in Samuc. We hadden afgesproken dat we hier samen een kamer zouden delen in Pachamaya river Hotel. http://pachamaya-eco-lodge.guatemalacity-hotels.com/en/

Maar ik ben 3 uur later dan verwacht. Onderweg had ik op verschillende manier contact proberen te leggen met Karin, wat mij niet lukte. Ik baal hier echt van omdat ze zich misschien zorgen maakt en zo lang ongeduldig op mij moet wachten zonder te weten of ik wel zal komen.

We komen dus veel te laat aan in Lanquin. Ik mis daardoor mijn volgende reis naar mijn hotel in een vierwiel auto. Gewone auto's kunnen de trip daarheen niet trekken door de slechte en steile wegen. Gelukkig regelen ze het dat ik met een andere vierwiel auto mee kan rijden.

Met 6 andere backpackers en bagage zit ik achter in een backup. We rijden het donkere oerwoud in. Het enige licht is het licht van de koplampen. We moeten ons goed vasthouden, de wegen zijn stijl, ongelijk met grove stenen, we worden flink door elkaar geschud. Voor mijn gevoel komt er geen eind aan de rit, dieper en dieper gaan we het oerwoud in.

In the middle of nowhere stopt de auto, ik ben op mijn bestemming. En dan sta op met mijn backpack in het pikkedonker op de weg. De chauffeur wijst mij een nauwe ingang, deze gaat blijkbaar naar het hotel. De andere jonge backpackers kijken mij bezorgt aan. Moeten zij mij even begeleiden naar het hotel? Stoer zeg ik dat ik het wel aankan. Ik doe het lampje van mijn telefoon aan en neem afscheid van hen. Dan sta ik alleen in het pikkedonker in het oerwoud, hopend dat deze weg mij inderdaad naar het hotel zal brengen.

Ik begin te lopen met mijn toch zware backpack dragend over het onhandige pad, ik kan mijn backpack niet laten rollen op wieltjes. Al lopend zie ik eindelijk wat lichtjes branden en hoor ik stemmen, wat een opluchting. Zwoegend en zwetend kom ik laat in de avond aan bij het restaurant van het hotel. Al snel zie ik Karin en ik roep opgelucht naar haar. Blij vallen we in elkaars armen.

Ik snak naar koud bier en een douche. Het koude bier is heerlijk. De douche wat later op de avond is een teleurstelling, er komt nauwelijks water uit.

Ik kan niet zien in welke omgeving ik ben terecht gekomen. Het is overal pikkedonker. We slapen in een eenvoudige kamer in een hutje.